maandag 17 oktober 2005
De Correcties
Op aanraden van een collega heb ik onlangs een nieuw boek gekocht: “De Correcties” van Jonathan Franzen. Het boek leest vlot, en eens je er aan begint kun je het maar moeilijk neerleggen. De hoofdpersoon Chip is tegelijkertijd zielig en meelijwekkend enerzijds, en heel herkenbaar anderzijds. Heel soms staan er trouwens kanjers van zinnen in, of Caesariaanse volzinnen zoals wij die noemden, en de eerste daarvan wil ik jullie niet onthouden:
Hij luidde nu al zo veel uren dat de Lamberts de boodschap ‘bel gaat’ niet meer hoorden, maar zoals het gaat met alle klanken die zo lang doorgaan dat je tijd genoeg hebt om de samenstellende klanken te gaan onderscheiden (net als met woorden waarnaar je staart tot ze uiteenvallen in een rij dode letters), hoorden ze alleen een klepel die snel tegen een metalen resonator sloeg, geen zuivere toon maar een korrelige opeenvolging van slagen met een weeklagende bovenlaag van boventonen; hij luidde zo veel dagen lang dat het geluid gewoon opging in de achtergrond, behalve op bepaalde uren 's ochtends vroeg, als ze een van beiden zwetend wakker werden en zich realiseerden dat er al zo lang als ze zich konden herinneren in hun hoofd een bel luidde; al zo veel maanden luidde die dat de klank had plaatsgemaakt voor een soort meta-klank waarvan het harder en zachter worden niet het stoten van elastische golven was maar het heel veel langzamere toe- en afnemen van hun bewustheid van het geluid.
Ziezo. Eén enkele zin. Maar laat je daardoor niet afschrikken: voor de rest is het heel leesbaar.
gepost door veeveebee | 20:41
1 Reacties:
beste vince,
dit is geen echte volzin want de verschillende ';'s zorgen ervoor dat deze zin eigenlijk uit 3 zinnen bestaat.
Een reactie plaatsen