donderdag 22 juni 2006
Barbarossa
Het is vandaag exact 65 jaar geleden dat een zekere A.H. woonachtig te B. in D. (maar afkomstig van een klein grensdorpje te O.) zijn fantastische plan liet uitvoeren. Dat plan hield eenvoudigweg in om 3 miljoen Duitsers en een miljoen Hongaren, Roemenen, Italianen, Spanjaarden, en nog enkele andere nationaliteiten een land te laten innemen dat slechts 40 keer groter was dan zijn 1000-jarig Rijk. (Gelieve nu zelf het Requiem van Mozart te beginnen neuriën als begeleidingsmuziek). Als ze daarmee klaar waren, en dat kon toch maar maximum vijf maanden duren, mochten ze op krachten komen, waarna ze India en Afghanistan moesten gaan veroveren. Ondertussen konden de Duitsers de nieuwe gronden koloniseren, zijn natuurlijke rijkdommen gebruiken ten koste van de Untermenschen (ironisch dat het Duits dit woord met een hoofdletter schrijft), die ze mochten uitbuiten, vermoorden, uithongeren, kortom: de Ubermensch spelen.
Toen de eerste weken zo uiterst succesvol verliepen voor de Duitsers gaf Hitler zijn generaals inderdaad de opdracht een theoretische studie uit te voeren van een invasie van India en Afghanistan. We weten ondertussen allemaal dat het net iets anders liep, al had het niet veel gescheeld. Het verschil tussen Hitler en Stalin was klein maar doorslaggevend. Beiden vertrouwden ze hun generaals niet. Beiden wilden ze zelf het bevel voeren. Maar anders dan zijn rode broeder wou en kon Hitler niet toegeven dat hij zelf fouten kon maken. Als een operatie niet lukte, wat vanaf de winter van 1941-1942 meer en meer het geval was, was dit niet zijn fout, maar dat van zijn generaals die z'n bevelen niet goed doorgegeven hadden. Of van de soldaten op het veld, die niet alles gegeven hadden wat ze konden. Stalin daarentegen liet zich na de eerste mislukkingen adviseren door zijn generaals, waarvan hij er zelfs enkele terug in ere herstelde na de zuiveringen van 1938. Deze experten konden dan enkele realistische mogelijkheden opperen, uiteindelijk nam Stalin de beslissing. Lukte het niet, dan was het de schuld van de generaals, lukte het wel, dan was het dankzij vadertje Stalin.
De eerste winter was het bevel om geen meter prijs te geven nog de reden van de relatief geringe verliezen in terrein. In de lente van 1942 kwam er zelfs weer schot in de zaak (pun not intended). Maar de schwung was er toch wel uit, en de Russen beschikten over de enige schijnbaar onuitputtelijke grondstof die de Duitsers niet hadden: mensen. Dankzij dit potentieel, en twee wapens die de Duitsers veel schrik aanjoegen, wonnen ze uiteindelijk. Dat waren de Katyusha, beter gekend als het Stalinorgel, die een serie van raketten kon afschieten, en welk geluid de Duitsers enorme schrik aanjoeg (een beetje zoals bij ons het geluid van de Stuka psychologisch werkte), en de T-34 tank. Dit was de beste tank van z'n tijd, het was dankzij het revolutionaire ontwerp van z'n bescherming - niet recht maar hellend - quasi onmogelijk om ze kapot te maken. Obussen, afgeschoten door de Duitse tanks, ketsten er op af, tenzij bij een afstand die veel te dicht was om gezond te zijn. Het had ook een bredere rupsband dan de Duitse tanks, waardoor ze niet in de modder zakten of in de sneeuw vastgeraakten.
En dan waren er natuurlijk de bekende namen. Leningrad - een groot deel van de burgerbevolking stierf van de honger bij de meer dan een jaar durende belegering. Stalingrad - de grote ommekeer, dankzij de Duitsers. Ze hadden alle huizen kapotgebombardeerd waardoor een een natuurlijke bescherming ontstond voor de Russen, en de Duitsers moesten te voet verder terwijl de tanks niet veel konden uitrichten. Na 87,5 % van de stad ingenomen te hebben werden ze toch teruggeslagen, onder andere door operatie Neptunus, waarbij de frisse Russchische troepen het zesde leger van Paulus omsingelden. Moskou - doordat Stalin op het laatste moment besliste niet te vluchten, en burgers die wel probeerden te vluchten neergeschoten werden, werd het moraal van het leger zo verhoogd dat ze de Duitsers, die met hun langeafstandskanon al het Kremlin konden raken, toch konden tegenhouden. Kursk - de grootste tankslag van de geschiedenis, duurde 1 week - dat zijn 7 dagen!! Daarna was het definitief gedaan met het overwicht van Duitse tanks.
De Russen hadden ook het voordeel van de enorme productie. In drie weken tijd maakten ze evenveel tanks als Duitsland in een jaar. Met Albert Speer als minister van bewapening werd dat laatste cijfer later toch beter, maar het mocht niet meer baten.
De uitslag is bekend. Het aanzicht van de wereld was voorgoed veranderd. Zonder Hitler geen koude oorlog. Geen opdeling tussen twee supermachten. Geen Russische overheersing gedurende toch bijna een halve eeuw in een groot stuk van de wereld. Het lijkt erop dat hij net het tegenovergestelde bereikt had van wat hij bedoeld had.
Oh ja, laat je niets wijsmaken door Amerikanen en Britten die zeggen dat zonder hen we Russisch zouden gesproken hebben. Klopt niet. Want zonder de Angelsaksische dreiging zou Duitsland waarschijnlijk het westen gerust gelaten hebben. Vergeet niet dat het Engeland en Frankrijk zijn die de oorlog verklaard hebben aan Duitsland. En Duitsland de oorlog verklaard had aan Amerika. Alleen jammer dat “de machtigste man van de wereld” slecht is in geschiedenis. Hij is goed opweg dezelfde fouten te maken als snorremans 70 jaar geleden.
gepost door veeveebee | 23:38
0 Reacties:
Een reactie plaatsen