Wednesday, January 21, 2009
Rode handen
In Afrika gebeurt het veel. Waarschijnlijk op andere plaatsen ook. Ik kan niets bedenken dat de mensheid lager doet zinken dan dit: het systematisch recureteren van kinderen om in te zetten als soldaten.
Niet alleen het simpele feit van kinderen te misbruiken om conflicten van volwassenen uit te vechten. Dat is al erg genoeg. Zo mogelijk nog erger is het feit dat de beesten die deze kinderen recruteren systematisch het menselijke uit hun slachtoffers halen.
Vanuit ons veilig nest kunnen we er niet veel aan doen, veel te weinig. Maar toch moeten we ons proberen in te zetten. Dat kan nog tot 31 januari, door Virtuele Rode Handen te zetten op de website van de Belgische Coalitie tegen het Gebruik van Kindsoldaten.
Niet wachten, maar nu direct doen! (Ik was de 5468ste)
Labels: actualiteit
Friday, October 31, 2008
Happy Halloween
Morgen begint de winter, althans volgens de Kelten die tijdens de nacht van 31 oktober op 1 november Samhaim vierden.
Ze geloofden ook dat de Cailleach, oorspronkelijk een moedergodin, later een vruchtbaarheids- of maangodin, met Samhain terug om als koningin van de winter te heersen. Later degradeerde deze figuur tot een heks.
Vandaag is het een leuke gelegendheid voor de kinderen om zich te verkleden in een griezelfiguur.Achteraan heks Zoë, vooraan spinneman Emilio en “pimpampoentje” Kyara
Boze heks Zoë, Kyara en Emilio
Pimpampoentje Kyara
Een poging tot woest kijken
Emilio, geschminkt door Zoë
Zoë heeft ook zichzelf geschminkt...
... en poseert als een echte ster
Labels: actualiteit
Sunday, June 22, 2008
Flessenwater
Belgen staan wereldwijd op de vierde plaats wat de consumptie van flessenwater betreft. We moeten alleen Italië, Mexico en de Verenigde Arabische Emiraten voor laten gaan.
Waarom we zo graag water uit flessen drinken is eigenlijk onduidelijk. Niet omdat het gezonder zou zijn – want dat is niet zo. Met uitzondering misschien voor baby's is het zelfs beter om kraantjeswater te drinken. Het is zelfs zo dat wetenschappers aanraden om regelmatig van merk te veranderen als je het toch bij flessen houdt.
De “reklamejongens” doen dus hun werk goed. Want water in flessen is hip en trendy. En hoe gekker hoe beter. Zo is er bijvoorbeeld het merk O18. Het water wordt gedestilleerd uit Australische appels en sinaasappels. De hype: omdat het in het fruit zit, is het onbezoedeld door invloeden van buitenaf. Daarbij vergeet men natuurlijk dat de boom zijn water uit de omgeving moet halen – juist, van buitenaf dus.
Zo zijn er nog. Kona Deep is water dat duizend meter diep in de oceaan nabij Kona (in Hawaï) geput wordt. Door de kou zijn er vrijwel geen bacteriën of vuilpartikels te vinden. Of neem Au le Cadeau, waaraan minuscule goudpartikels aan toevoegd zijn. Dat zou zogezegd je rugklachten kunnen verhelpen.
Helaas zorgt al dat flessenwater voor een ecologische ramp. Men heeft berekend dat flessenwater ongeveer 10.000 keer meer belastend zou zijn voor het milieu dan kraantjeswater. Dat heeft met een aantal redenen te maken:
- Kraantjeswater komt (meestal) van minder ver. Goed, als Belg zou je kunnen Spa drinken, daarbij wordt er relatief weinig vervoerd.
- Het vervoer gebeurt véél economischer via de waterleiding dan via de weg.
- Het plastiek voor de flessen is een enorme vervuiler. Het duurt ongeveer 1000 jaar eer het afgebroken is in de natuur. Glazen flessen zijn beter wat dat betreft, maar gezien het gewicht zijn ze dan weer slecht voor het transport.
- Datzelfde plastiek is ook een verspilling van aardolie. In 2004 had men om de flessen te maken voor de consumptie in de Verenigde Staten alleen (zo'n 26 miljard liter) ongeveer 1,5 miljoen vaten olie nodig. Daarmee kunnen 100.000 auto's een jaar lang rijden!
De conclusie mag duidelijk zijn...
Labels: actualiteit
Saturday, June 14, 2008
Onze vrienden de truckers
Vrachtwagenchauffeur zijn is geen pretje. Lange uren maken om op tijd ergens aan te komen, lang weg zijn van vrouw en kinderen, en dan nog die automobilisten die je het leven zuur maken. Want die voegen vlak voor je neus in, en gaan dan nog eens op de rem staan ook. Kortom, er wordt geen rekening gehouden met die 10-tonners die niet zo flexibel zijn als een gewone wagen.
Daarom durf ik al eens een vrachtwagen voor te laten op moeilijke plaatsen. Uiteindelijk zorgen zij er mee voor dat de goederen die ik in de winkel om de hoek (of liever: recht over de deur) koop zo dicht bij mij geraken.
Maar dat respect moet wel wederzijds zijn. En dan heb ik het niet alleen over het feit dat veel truckers het inhaalverbod niet schijnen te kennen - of gewoon verkiezen te negeren. Gisteren had ik weer het genoegen de lange trip van Luxemburg naar huis te mogen maken. Met de wagen op de E411. Het was al laat, maar met de goeie muziek op is alles verdraaglijk. Helaas wordt er nu nog altijd op sommige plaatsen gewerkt op die E411. Het verkeer in de andere richting moet een tijdje op de baan richting Brussel rijden. Met als gevolg dat voor beide richtingen een wegversmalling aangekondigd wordt waarbij de twee rijstroken beperkt worden tot een. That's life, dus gewoon geduldig aanschuiven. Enkele kilometers voor die twee rijstroken versmald worden staat het al aangegeven. Daar komt dan een verbodsbord bij dat vrachtwagens verbied om in te halen. Een normale mens gaat aanschuiven op een van de twee rijstroken, en op het einde moet je dan "ritsen". Dat is niet alleen handig om te vermijden dat de file te lang wordt, het is ook de methode waar alle verkeersspecialisten het over eens zijn. Zo veel mogelijk de capaciteit van de baan gebruiken. Een kortere file vermindert immers ook de kans op ongevallen.
Alleen schijnen sommige truckers het daar niet mee eens te zijn. Zij schijnen te vinden dat automobilisten een oneerlijk voordeel krijgen als ze mogen op de tweede rijstrook rijden. Maar gisteren besloot een trucker zijn ongenoegen te uiten door op de tweede rijstrook te gaan rijden - waar hij omwille van het inhaalverbodsbord niet mocht rijden! - en naast zijn collega trucker te blijven rijden, zodat hij niet meer ingehaald kon worden. Lekker asociaal.
Hij had wel het geluk dat hij dit achter mij deed. Enkele maanden geleden heb ik namelijk hetzelfde meegemaakt, maar toen reed die trucker voor mij. Hij ging toen in het midden rijden, zodat niemand hem nog kon inhalen, noch links, noch rechts. Terwijl er nog makkelijk een kilometer op twee rijstroken te rijden was. Uiteraard heb ik de hele tijd achter die vrachtwagen moeten rijden. Toch tot de werken voorbij waren, en we van een weer naar twee rijstroken konden gaan. Men zegt wel dat "revenge is a dish best served cold", maar ook dat "vengeance is sweet". Dat eerste heb ik niet kunnen testen, want zoveel tijd had ik niet, dat tweede wel. Na die wegenwerken ging het namelijk bergop. Helaas voor die trucker reed er nu een personenwagen voor hem. Traag, en af en toe nog eens remmen ook. Behalve als hij die wagen wou inhalen (wat al niet mocht), want dan ging die versnellen zodat hij weer terug naar de eerste rijstrook moest. Het was een moeilijke weg naar boven. En waarschijnlijk met een boel extra verbruik. En ik zeg het niet graag, maar dan van die "vengeance is sweet" klopt dus helemaal.
Labels: actualiteit
Friday, March 21, 2008
Tijden van afscheid
Op 20 maart begon de astronomische lente, per definitie het begin van nieuw leven. Toch werd het nieuws de laatste dagen vooral gevuld met doden.
Vaarwel Chantal Sébire. Ik kende je niet, maar ben blij voor jou. De Française leed aan een ernstige vorm van gezichtstumor, maar mocht niet sterven van de rechter. Toch is ze de dag voor de lente gestorven.
Vaarwel Hugo. Ik kende je wel, maar eigenlijk niet. Er is geen verdriet van mij, alleen dat van België blijft over. Bruggeling Hugo Claus mocht in tegenstelling tot Chantal wel het tijdstip van zijn dood kiezen, enkele uren voor de Française, op 19 maart.
Vaarwel An, Camila, Madeline en Tosca. Ik kende jullie niet persoonlijk, maar er is wel het gemis en veel verdriet. Op 15 maart namen we samen met jullie familie en de school afscheid, nadat jullie een week eerder, op 8 maart, veel te vroeg werden weggenomen uit jullie gezinnen, werk, school. Jullie wilden, in tegenstelling tot Chantal en Hugo, nog niet weg, maar totaal onverwacht moesten jullie toch gaan.
Om het met de woorden van de kinderen te zeggen: Hopelijk blijven jullie verder leven in de harten van jullie geliefden.
Labels: actualiteit
Thursday, August 23, 2007
Bandana
Antwerpse gelovigen in openbare dienst, van welke godsdienstige strekking dan ook, kunnen al een tijdje geen uiterlijke symbolen van hun religie meer dragen. Dat betekent dat Joden geen keppeltje meer kunnen dragen, christenen geen kruisje, en moslima's geen hoofddoek. Strikt genomen betekent dit ook dat Rastafari's ook geen dreadlocks meer mogen dragen, aangezien de Rastabeweging eigenlijk een godsdienst is.
Dat van die hoofddoeken is eigenlijk een beetje vreemd. De hoofddoek een generiek gegeven is, dat in principe ook door andere vrouwen kan gedragen worden. Vroeger gebeurde dat wel. In de jaren '50 zag je wel vrouwen met iets wat nu als modieuze hoofddoek zou bestempeld worden.
Sommige moslima's hebben het moeilijk met de ban op hoofddoeken, en dus krijgen de moslima's in een stedelijke kindercrèches van Antwerpen binnenkort een blauwe bandana die ze in de plaats van een hoofddoek kunnen dragen. En dat zint Philip Dewinter en zijn collega's van het Vlaams Belang niet. Zozeer zelfs dat hij overweegt een proces aan te spannen. Op basis van de anti-discriminatiewet.
Maar waarom zou dat een probleem zijn? Volgens Dewinter gaat het immers om een hoofddeksel dat om religieuse redenen gedragen wordt.
Ach, Dewinter moet natuurlijk zijn spelletje spelen, met het risico zich daarbij belachelijk te maken. Het is natuurlijk onnozel het dragen van om het even welk hoofddeksel te verbieden omdat het om religieuze redenen zou zijn. Wat met niet-moslima's die een bandana dragen? Worden ze dan verplicht om tegelijkertijd ook een alternatief te dragen voor het kruis en het keppeltje? Kwestie van de neutraliteit te bewaren? Of gaat hij ook moslima's aanklagen die een van die mode-accessoires van de vrouwen draagt: een soort kleine hoofddoek die met elastiek onder het haar vastzit. Zowel mijn vrouw als dochter dragen die wel eens, hopelijk komen ze niet in de buurt van Dewinter! Lawaai maken om lawaai te maken.
En wanneer komen en mensen er eens achter dat een hoofddoek eerder een cultureel verschijnsel is dan een religieus teken! Akkoord, oorspronkelijk kwam het uit de godsdienst. Maar anders dan een kruis, dat alleen kan uitgelegd worden als een christelijk teken, is de hoofddoek een multicultureel verschijnsel. Eigenlijk net zoals het keppeltje - draagt de paus dit immers ook niet? Naar mijn weten is hij niet Joods.
En dus rest er mij niets anders dan alsnog mijn oproep naar de modewereld te doen: beste mensen van de Antwerpse 5, van Parijs, Londen en Milaan, probeer voor de volgende collectie eens een grote variëteit aan hoofddoeken te bedenken die enerzijds door “onze” vrouwen kunnen gedragen worden wegens modieus, en anderzijds door moslima's omdat ze er zich goed bij voelen. Hebben die criticasters eindelijk eens niets meer te zeggen!
Labels: actualiteit
Wednesday, June 20, 2007
Make some noise for Darfur
Vanaf overmorgen vind je de dubbel-cd “Instant Karma: The Amnesty International Campaign to Save Darfur” in de muziekwinkel. Deze indrukwekkende cd bevat een heleboel nummers, allemaal geschreven door John Lennon, maar uitgevoerd door talloze artiesten. Dit zorgt ervoor dat je door die cd aan te schaffen drie – serieuze – vliegen in één klap vangt. Je helpt er A.I. mee het moorden in Darfoer te stoppen, John Lennon was een begenadigd songschrijver, en je krijgt onder andere U2 (Instant Karma), R.E.M. (#9 Dream), Christina Aguilera (Mother), Lenny Kravitz (Cold Turkey), The Cure (Love), Youssou N’Dour (Jealous Guy), Black Eyed Peas (Power to the People) en Duran Duran (Instant Karma) te horen.
Ook via iTunes kun je de cd downloaden, en daar staan maar liefst 38 songs op, 11 meer dan op de cd versie!
Meer info is te vinden op InstantKarma.org
Labels: actualiteit, muziek
Sunday, December 31, 2006
Saddam
Gisteren “even voor zonsopgang” is het vonnis voltrokken dat de Iraakse rechtbank over ex-president Saddam Hoessein had uitgesproken. Na een kort gebed en een oproep voor eenheid en nimmer aflatende strijd tegen de bezetter werd Saddam opgehangen. Daarmee is gerechtigheid geschied.
Of toch niet?
Natuurlijk is het zo dat hij misdaden begaan heeft. Zijn strop heeft hij verdiend door 148 boeren te laten vermoorden. Voorwaar geen klein misdrijf, de doodstraf waardig. Natuurlijk kan men gaan discussiëren over het feit dat de doodstraf eigenlijk barbaars is, en slechts door een aantal minder ontwikkelde landen uitgevoerd wordt. Het lijstje zegt genoeg: Iran, Saoedi-Arabië, Singapore, Sri Lanka, China, Indonesië, de Verenigde Staten. En natuurlijk Irak.
Wat wel vreemd is is de snelheid van uitvoering. Er is nog maar één proces geweest tegen de gewezen dictator. En ook al gaat het om 148 doden, Saddam had wel meer slachtoffers op zijn geweten. En in veel grotere aantallen. Dankzij zijn executie hoeft hij daar geen rekenschap meer over af te leggen. En dat is toch het minste wat je zou mogen verwachten van een goed functionerend rechtsysteem. De vraag is dan ook “Wie heeft er belang bij dat Saddam zo snel van het toneel verdwijnt?”
In de eerste plaats zijn dat ongetwijfeld zijn slachtoffers, althans de overlevenden en hun familieleden. Zolang de Potentaat van Tikrit leefde, bestond de - uiterst hypothetische - kans dat hij ooit weer in vrijheid kwam, en wraak nam op iedereen. De Koerden en Sji'ieten zijn dan ook ongetwijfeld blij met de dood van hun kwelgeest. Maar dat kan toch nooit genoeg reden zijn om zo snel tot actie over te gaan.
Maar misschien is er nog een andere partij die “Ba'ath” heeft bij het (mond)dood maken van Saddam. Zou het niet kunnen zijn dat er genante getuigenissen te wachten stonden? Als het proces van de gasaanval in Halabja bijvoorbeeld zou voorkomen, waar volgens schattingen enkele honderden tot 7000 Koerden zijn omgekomen? Want dan zou het wel eens kunnen bewezen worden wat nu alleen nog gefluisterd wordt; dat het gas afkomstig was uit de V.S. bijvoorbeeld.
Ironisch genoeg duiken nu op het Internet verhalen op over de schuldvraag van die gasaanval. Men probeert daarbij Irak, en bij deze Saddam, wit te wassen, en steekt het nu op Iran. Iran is nu en was toen een vijand van de VS, terwijl Irak met hen in de jaren '80 bevriend was. De kans dat Amerika gas zou leveren aan Iran is dus stukken kleiner dan dat het zou leveren aan Irak. Misschien dat dit verhaal daarom de wereld wordt ingestuurd?
Labels: actualiteit, politiek