Sunday, October 19, 2008

Grand Jacques

Hij is nog altijd dood, maar enkele dagen geleden was het de 30ste verjaardag van zijn overlijden. U heeft er vast ook niet naast kunnen kijken en horen: op 9 oktober 1978 stierf Jacques Brel.

Hij werd herdacht, en hoe! Op muzikaal vlak is en blijft hij de grootste Belgische artiest die we gehad hebben. Velen hebben zijn muziek gecovered, en dat waren niet de minsten. Er zijn uiteraard David Bowie (Amsterdam), Nina Simone (Ne me quitte pas), Terry Jacks (Seasons in the sun) en Herman van Veen (Een vriend zien huilen, Liefde van later, en nog een tiental andere vertolkingen), maar naar het schijnt bestaan er wereldwijd meer dan 400 covers van zijn nummers.

Omdat je in muziek een boodschap in een heel beperkte tijd moet weergeven, zijn de teksten van songs vaak heel kernachtig, en neigen ze naar poëzie. Bij Jacques Brel neigen ze er niet naar, maar zijn ze pure poëzie. Mijn favoriet stukje tekst, heel klein, komt uit zijn meest bekende song, Ne me quitte pas:

Moi je t'offrirai
Des perles de pluie
Venues de pays
Où il ne pleut pas

Maar er kwam ook humor, soms zwarte, in zijn songs voor, zoals bijvoorbeeld in mijn favorite song, Vesoul:

T'as voulu voir Vierzon
Et on a vu Vierzon
T'as voulu voir Vesoul
Et on a vu Vesoul
T'as voulu voir Honfleur
Et on a vu Honfleur
T'as voulu voir Hambourg
Et on a vu Hambourg
J'ai voulu voir Anvers
On a revu Hambourg
J'ai voulu voir ta soeur
Et on a vu ta mère
Comme toujours

T'as plus aimé Vierzon
On a quitté Vierzon
T'as plus aimé Vesoul
On a quitté Vesoul
T'as plus aimé Honfleur
On a quitté Honfleur
T'as plus aimé Hambourg
On a quitté Hambourg
T'as voulu voir Anvers
On a vu que ses faubourgs
T'as plus aimé ta mère
On a quitté ta soeur
Comme toujours

Grand Jacques... De Franstalige Vlaming, de universele Belg. Leefde zijn leven met volle goesting. En zoals hij al antwoordde op de vraag of al dat roken niet slecht was voor zijn gezondheid: Tout est relatif. Fumer et boire, tout ça peut être mauvais, mais la vie même n'est pas bien pour la santé.

Labels: muziek

Sunday, May 11, 2008

Portishead

Donderdagavond ben ik met enkele vrienden naar het optreden van Portishead in Vorst Nationaal geweest. Met dit optreden wil de band hun eerste album in 11 jaar promoten. Ik vreesde dat het, zoals zo vaak, een optreden zou zijn waarbij vooral nummers uit dat laatste album, "Third", zouden gespeeld worden, met enkele van hun grote hits uit de vorige twee albums.

Die vorige twee albums, "Dummy" uit 1994 en "Portishead" uit 1997, waren twee mijlpalen in de muziekgeschiedenis, aangezien deze min of meer het genre van de Trip Hop vastlegden. "Third" had ik nog niet beluisterd, en achteraf gezien was dat maar goed ook.

Het optreden begon, net als hun nieuw album, met "Silence". Het eerste wat opviel aan de nieuwe muziek, en dit was een constante voor alle songs uit dat album, was dat de ritmesectie veel prominenter aanwezig was dan in het vroegere werk. Je kon zelfs zeggen dat het in plaats van een begeleiding een geraamte geworden is waarrond de muziek geweven wordt. De rest van de set was een perfect afwisseling tussen "old school" en "new school". Van de 17 nummers die ze brachten kwamen er 8 uit het nieuwe album. Dit liet meer dan genoeg ruimte om pareltjes als "Sour Times", "Wandering Star" (enkel begeleid door een basgitaar en de doordringende stem van Beth), en uiteraard het niet te verslijten "Glorybox" te brengen. De vier nummers die in de bis gebracht werden waren ronduit schitterend. Twee oude, en twee nieuwe nummers. Die nieuwe nummers waren de single "Machine Gun" en "Threads". De drums van "Machine Gun" zijn echt fenomenaal. Samen met de elektronische drum vormt het het geluid van - inderdaad - een machinegeweer. De afsluiter "Roads" was dan weer, dankzij het hypnotiserende gitaarspel van Adrian Utley, een van de vele hoogtepunten uit de show.

Er was toch een klein minpuntje aan het optreden. Beth Gibbons is namelijk verschrikkelijk verlegen. Zo toonde ze in het begin vooral haar rug aan het publiek, tot als ze begon te zingen. Ook waren er helemaal geen bindteksten, en dus geen interactie met het publiek. Een beetje jammer, aangezien dat publiek dolenthousiast was. Gelukkig kon ze dat wel appreciëren. Na het tweede nummer mompelde ze wel iets, maar niemand die het begrepen heeft. Ook op het einde van de show was het moeilijk te verstaan wat ze zei.

Ik ben blij dat ik het album niet beluisterd heb voor het optreden. Het is zo anders dan de twee andere albums, en zo donker, dat ik het waarschijnlijk niet snel gewoon zou worden. Dankzij het concert echter ben ik er heel snel van gaan houden. Het is echt een aanrader, met heel sterke nummers zoals de opener "Silence". "The Rip" is een song die heel kalm begint, maar snel aan intensiviteit wint en bijna hypnotisch wordt. Die intensiviteit wordt ook bereikt, en nog beter zelfs, in "We Carry On". Naast de single "Machine Gun", die wel eventjes om gewenning vraagt, is er nog de fantastische afsluiter "Threads", waar ook deze keer Adrian een onvergetelijke bijdrage levert.

"Third" is een enorm sterk album, maar vergt wel enige herbeluisteringen. Het Trip Hop gehalte is volledig weg, en Portishead heeft - weeral - een totaal eigen stijl gedefinieerd. Een absolute aanrader dus.
En het concert zal nog mij lang bijblijven.

Links:

Recensie in De Morgen

Labels: muziek

Wednesday, June 20, 2007

Make some noise for Darfur

Vanaf overmorgen vind je de dubbel-cd “Instant Karma: The Amnesty International Campaign to Save Darfur” in de muziekwinkel. Deze indrukwekkende cd bevat een heleboel nummers, allemaal geschreven door John Lennon, maar uitgevoerd door talloze artiesten. Dit zorgt ervoor dat je door die cd aan te schaffen drie – serieuze – vliegen in één klap vangt. Je helpt er A.I. mee het moorden in Darfoer te stoppen, John Lennon was een begenadigd songschrijver, en je krijgt onder andere U2 (Instant Karma), R.E.M. (#9 Dream), Christina Aguilera (Mother), Lenny Kravitz (Cold Turkey), The Cure (Love), Youssou N’Dour (Jealous Guy), Black Eyed Peas (Power to the People) en Duran Duran (Instant Karma) te horen.

Ook via iTunes kun je de cd downloaden, en daar staan maar liefst 38 songs op, 11 meer dan op de cd versie!

Meer info is te vinden op InstantKarma.org

Labels: actualiteit, muziek

Thoughts on the run

Recent

Archive